jueves, 5 de enero de 2012

¿Por qué?

Somos anarquistas, porque ya son demasiados siglos los que llevamos soportando toda clase de gobiernos, a cual más tirano, más embustero, más déspota. 

Somos anarquistas, porque no encontramos ninguna razón para que se nos explote y tengamos que trabajar para que un grupo de vag@s y sinvergüenzas se nos conviertan en millonarios. 

Somos anarquistas porque no aceptamos las leyes que están inventadas para asesinarnos y ahogar nuestros gritos de protesta. Somos anarquistas porque no creemos en vuestras guerras, en vuestras patrias, en vuestros dioses. Somos anarquistas porque detestamos vuestra policía, vuestros generales, vuestros reyes, y vuestros presidentes. 
Somos anarquistas porque, lo contrario de vosotr@s, sufrimos por las desgracias humanas. Somos anarquistas porque queremos la vida libre, sana, de igualdad y respeto mútuo para nuestr@s hij@s. 

Somos anarquistas porque nos ahogan las lágrimas de tanta gente buena, noble, que lleváis engañando generación tras generación. Somos anarquistas porque estamos avergonzados de vuestra obra, en la cual no vemos más que muert@s, hambrient@s, cárceles, policías, militares, curas y millones de mentiras. 

Somos anarquistas conociendo vuestro poder, vuestra fuerza, vuestro terrorismo, vuestras calumnias, sabiendo que nos asesináis, nos encarceláis, nos difamais. 

Nos llamais “terroristas”, cuando vosotr@s dominais los pueblos, con bombas, tanques, pistolas, cárceles, torturas y ejecuciones, hospitales psiquiátricos y el infierno. Decís que la Anarquía es caos, cuando en vuestra sociedad estatal y capitalista no vemos más que delincuencia, prostitución, desigualdad; destruís cosechas y millones de seres humanos se mueren de hambre, bombardeais pueblos, ciudades, países enteros, todo lo arrasáis a vuestro paso causando pánico hasta a las estatuas. 

Vuestra ambición, vuestro egoísmo, vuestra poca inteligencia, vuestra ceguera y locura de poder os está destruyendo a vosotr@s mism@s, vuestr@s hij@s os detestan y vuestr@s niet@s no van a querer ni recordaros, vuestra sociedad se tambalea porque está sostenida de mentiras, terror, artículos, códigos y leyes, premios y castigos. 

Por eso somos anarquistas, y seremos anarquistas, para que esta sociedad cambie de abajo arriba, y para que os curéis de vuestra locura peligrosa, os pondremos en una isla para que recapaciteis de tanto mal como habéis hecho. Somos anarquistas porque es necesario que alguien se enfrente a vosotr@s, que grite vuestras atrocidades, que no se os tenga miedo como David no lo tuvo a Goliat. 

Somos anarquistas en la calle, en la cárcel, en la silla eléctrica, ante vuestr@s jueces y en los cementerios. Porque ser anarquista es ser muchas cosas que vosotr@s ni comprendeis, ni teneis calidad humana, por eso llevais asesinándonos hace siglos, poneis bombas y nos echais las culpas, incendiais locales y nos encarcelais, meteis vuestr@s chivat@s y vuestra policía en nuestros medios para crear la confusión y el desorden, os valeis de todas las artimañas para destruirnos, y comprobais con pánico que por cada anarquista que matais nacen mil. 

No podeis perdonarnos que somos l@s que no pactamos con vosotr@s, l@s que no creemos en vuestras promesas, os duele que defendamos la igualdad, la libertad, que creamos en el arte, en el progreso, en la educación de los pueblos, que no necesitamos ni dioses ni amos, que creemos en los seres humanos, en la Naturaleza, en los deberes y derechos de cada un@, que queremos una sociedad de paz, de amor y de respeto mútuo, una sociedad que no se parece en nada a la vuestra. 
¡POR ESO SOMOS ANARQUISTAS…!

viernes, 16 de diciembre de 2011

Tremede Borbóns,acabousevos o roscón

 O Rei ten medo a perder a coroa. Teme coma nunca verse na mesma situación co seu avó, correndo cara á fronteira co imprescindible e condenado a calcular o presuposto para chegar a fin de mes. Sería moi duro para él, acostumado nas últimas décadas a vivir ao grande, no inverno de vacacións na neve, no verán de vacacións a bordo dun veleiro, afeito a conducir coches de luxo, motos de grande cilindrada, sempre rodeado de empresarios de éxito… Posiblemente por primeira vez dende que ostenta a xefatura do Estado sinte que a terra lle treme baixo os pés. Nunca estivo tan inseguro. Nin sequera cando o príncipe Filipe decidiu casar cunha muller divorciada. Daquela, segundo as malas linguas, o monarca agoirara a fin da monarquía española. Foi unha boa crise. Pero superouse e anque o herdeiro carece por completo do seu carisma, ningún dos grandes partidos semella disposto a remexe-lo tema da República.
Hoxe teño para min que o sismo en Moncloa é meirande que aquel provocado pola elección matrimonial do príncipe. Tanto que, segundo algún medio, don Xoán Carlos estudou limita-la figura da “Familia Real” aos máis próximos. Sería unha medida insólita, xa desmentida por Zarzuela. Mala cousa é ter que defenderse a base de desmentidos. Visto o visto, parece que o rei fai ben en non fiarse demasiado da honorabilidade dos achegados. Xa lle saiu mal o experimento con Marichalar. Agora con Urdangarín, o xenro listo, semella que lle pode sair o tiro pola culata, cos conseguintes desperfectos na ata o de agora pulcra imaxe da Monarquía. Ademáis, os xenros carecen da protección mediática que sempre gozou don Xoán Carlos. Eles non viviron un 23-F; episodio tantas veces repetido nas distintas televisións, en especial na Española, que a un lle veñen á memoria as vellas consignas do inquilino do Pardo.
Algo se move en España. Cada vez máis cidadáns  critican abertamente á familia real. Iso era algo impensable hai tan só un lustro. A presión chegou a ser tan grande que se a un xornalista se lle ocorría declararse republicano sempre había tres ou catro contertulios que se lle lanzaban á gorxa coma lobos rabiosos. Nin por apelar á liberdade de expresión ou de pensamento se libraba o infeliz das máis duras invectivas. A mín a República xa me tarda. O de Urdangarín é unha anécdota, anque se finalmente é condeando por un tribunal, sería un torpedo na liña de frotación da Monarquía. Pero non é a cuestión de fondo. O esencial é que os cidadáns temos dereito a elixir ao Xefe do Estado. Algo que nestes momentos nos están a impedir PSOE e PP. E iso non é gozar dunha democracia plena, ¿non crén

domingo, 11 de diciembre de 2011

Rendirse no es ninguna opción que quede dentro de este corazón


Te levantas un día con ganas de comerte el mundo,lo piensas y estás de puta madre, unos amigos geniales,una familia que te quiere y una vida en la que no te falta de nada. De repente piensas en ella, no se saber porque, en un instante recuerdas lo que sientes por esa chica. Tu amiga,tu confidente y tu amor más secreto. La euforia te da el valor para hacerlo, le con fiesas todo. Que su sonrisa te vuelve loco, que cuando la conociste ya te encantó, que un solo contacto directo con sus ojos te hace estremecer. Precioso, tu sentimiento es puro, te desgastas en decírselo todo, no esperas que te diga no. Sin embargo esas dos letras salen de su boca, encadenando el vocablo maldito, seguramente te quiere, pero no le gustas. En solo un segundo tu mundo se viene abajo, no sabes que hacer, ni si tendras fuerzas siquiera para hablar con ella, el amor platónico, la diva de tus sueños y tu más sincera utopía. Seguramente si te pasa esto, te rendirás, arrastrarás tus penas en alcohol o no pararas de hablar de ella con los amigos hasta que te tomen por un cansino. Pero, lo siento chaval, ese no es el camino, la vida nos prepara para que no nos rindamos a la primera, para que luchemos por lo que queremos: Mañana levantate y finge que no te importa, y aunque te suene raro demuestrale tu amor aunque no te corresponda, tratala como una princesa,preocupate por todos sus problemas, ayudale en todo lo que puedas, y sobre todo amigo mío hazla sentir única.
Si haces esto pueden pasar dos cosas, con suerte ella se dara cuenta de que lo das todo por ella y que jamás la abandonarás y lo que al principio fue un no se puede convertir en un si. La otra posibilidad es que ganes su felicidad cuando este contigo, y aunque no te corresponda, te sentirás bien por ver que esa preciosa sonrisa es para ti. Rendirse no es una opción, la vida no es un camino de rosas, nunca es fácil. El secreto está en aceptarlo.

martes, 20 de septiembre de 2011

Es curioso lo que se llega a sufrir por amor,cientificamente una simple reacción química en nuestro cerebro, a lo largo de la vida aprendemos a convivir con sus virtudes y defectos, ese sufrimiento de querer a alguien y que la otra persona no sienta lo mismo no es nada comparado con el que llamo el mal de la distancia, pongamos un ejemplo: Un día por casualidades del destino conoces a una chica por internet, empezais a hablar y descubris que conectais desde el principio,poco a poco la vas conociendo y te empieza a gustar un poco, entonces te empiezas a dar cuenta que ella siempre lo mismo, aparentemente perfecto, solo tienes que decir dos palabras y cinco letras en total,pero la realidad te golpea como una locomotora que corre hacia a ti sin control, os amais, es cierto,pero no viviis en la misma ciudad, ni siquiera cerca, no o podeis ver,abrazar,besar,ver la puesta de sol en el horizonte,pasear a sitios preciosos... en resumen que hasta que tengais echas vuestras vidas, o tengais coche propio para desplazaros y por su puesto el dinero suficiente,no podeis estar juntos. Es entonces cuando las dudas martillean tu cabeza: ¿Qué hacer? ¿Mantener una relación con esa persona sufriendo a cada instante por no estar junto a ella? ¿O quizás dejar pasar el tiempo,mantener otras relaciones mietras no puedas estar con quien quieres y aferrarte a la esperanza de que en unos años cuando puedas estar vuelva a surgir la chispa? Muchos al leer esto os decantariais sin duda por la segunda opción, pero el miedo nos impide hacerlo, tendemos a pensar que en esos años la otra persona se volverá a enamorar y no nos recordará y nos cuestionamos si tanta espera absurda a servido de algo. Personalmente creo que lo mejor es olvidar,pero ejercer el olvido por voluntad propia es imposible, a veces se pierde al amor de tu vida por orgullo propio y otras esperas por la persona equivocada,por tanto cada caso tiene su solución,pero el sufrimiento no lo quita nadie. No le deseo a nadie pasar por esta situación, pero si lo hacen les recomiendo que sean fuertes y que nunca dejen de luchar.

Llamada a la reacción

Corren tiempos duros para la economía española y mundial,los políticos pierden su credibilidad a pasos agigantados, parece que la gente comienza a despertarse del letargo eterno de una falsa democracia y empieza a ver la realidad,ya muy poca gente cree en lo que dictamina la gran multinacional del Vaticano,inmensamente rica a costa de sus fieles y que a su vez niega cosas tan fundamentales como el uso del preservativo,único remedio eficaz contra el SIDA,condenando asi a la muerte a millones de personas por esta enfermedad y llegando incluso a detener el envío de preservativos a África en un acto de hipocresía sin precedentes. Pero no solo cometen este error, sino que tienen la cara de decir a través de su máximo dirigente de criticar el laicismo,el ateismo o el rumbo pecaminoso que consideran que lleva la humanidad, cuando es su organización,secta,multinacional o como queramos llamarla la que ha tenido más casos de pederastia,corrupción,malversación y estafa en toda historia. Ahora que  comenzamos a despertar es la hora de la acción, de no conformarse con la minirevolución de los miembros del 15-M o de Anonymous, ahora es hora de unirnos a ellos, de que tiemblen al oir su propio pueblo arremetiendo contra sus corruptas instituciones,contra su agotado sistema económico y contra su poder,ese que le hemos dado y ahora tenemos la opció y el derecho a quitarselo. Despertad pueblos del mundo,corred hacia la libertad, acogedla y usadla para tomar la calle,podemos conseguirlo incluso sin violencia, pero tenemos que colaborar todos, en concreto en España,donde los indignados en las diversas plazas del país no superan los 5 millones de personas consigamos que todo el pais se levante, me gustaria ver como reaccionan ante el doble de personas en la calle. Podemos conseguirlo,buscar otro sistema, una democracia real, aun no estamos preparados para la anarquía pero este seria un gran paso para nuestra Re-Evolución, y en un futuro alcanzariamos esa conciencia,podriamos organizarnos y al fin ser libres,sin instituciones,sin poder político,sin desigualdades económicas y colaborando todos por mantenerlo así, quizás esto sea un sueño de un estudiante harto del mundo actual, pero.. ¿Por qué no intentarlo?.

miércoles, 10 de agosto de 2011

Siempre

Como un rayo de luz entrando en la oscuridad en mi vida entraste tu y todo empezó a cambiar, me iluminaste con tu luz, esa que solo tu eres capaz de emanar, la que hace feliz a cualquiera cada vez que sonríes, has cambiado mi vida y creo que para bien y mi mente nunca olvida el día en que te encontré, recuerdo la primera vez que vi el brillo de tu mirada y todavía me sorprendo, de que como tus ojos marrones superan con creces a cualquier tono de verde o azul. Lo mejor es que no se ni como ni porque yo también noté que te gustaba desde el principio, a ti, a la chica perfecta, no me lo podía creer. Decir que después de tres años de relación,ya no te quiero como el primer día, ese sentimiento es insignificante comparado  con lo que siento ahora, cada día ha ido creciendo mi amor por ti y esto no parece que vaya a cambiar, porque cada beso,cada abrazo,cada noche contigo, cada canción me convence más de que lo nuestro es eterno, una relación diferente a cualquier otra y es que después de tanto fracaso a felicidad absoluta ha llegado. Eres la razón de mi vida, de mi sonrisa y de mi ser y sin ti  solo sería silencio, todavía nos quedan muchos sueños por cumplir, lo hemos hablado tantas veces, pero ponto llegarán todos y cada uno de ellos vivir en Italia, viajar por todo el mundo, luchar por las injusticias, dar voz a los sin voz. En definitiva haremos nuestra utopía realidad, no hay nada imposible, ahora estoy más seguro de que pasaré toda mi vida contigo, no habrá otra nunca, a pesar de mi pasión por el deporte y mi ideología anarquista, la cual compartes, pero si llegara el momento renunciaría a todo por estar contigo,haría cualquier cosa por hacerte feliz, cualquier locura y lo que es más importante, daría mi vida por ti. Ahora te toca a ti ¿capaz o incapaz?.

Cuando cabe en un adiós


  • ¿Recuerdas cuando solíamos ver el atardecer en el horizonte, y como decíamos “esto será para siempre”? Creí cada una de tus palabras y supuse que tu también lo hacías, pero después me dijiste que lo reconsiderásemos, tomaste mi mano y me miraste a la cara, tuve la sensación de que no encontrabas las palabras, intuí lo que pasaba y encontré la forma de reaccionar, sin que dijeras nada te besé la mejilla, te dije adiós y me marché sin mirar hacia atrás para que no vieses mi rostro envuelto en lágrimas. Cuanto tiempo ha pasado ya desde aquel desastroso día? Meses, años… Y aún así, después de tanto tiempo, sigo recordando nuestros momentos tan especiales. Posiblemente tu ya no lo hagas y eso me duele. Recuerdo aquel paseo por la playa, bajo la luz de la luna y las estrellas, recuerdo nuestros besos y nuestros abrazos. Hace poco te he visto paseando de la mano con el batería de tu grupo, y me pregunto, le harás lo mismo que a mi o de verdad le quieres? Solo quiero que seas feliz. He de confesarte que desde que no estoy contigo, no he vuelto a sonreír ni un solo día.. Si te soy sincero,sigo sin entender por qué lo nuestro no funcionó del todo. Pero he de asimilarlo. Me gustaría tener una segunda oportunidad para recuperar tu corazón cariño, aunque entiéndeme, es muy difícil vivir con el miedo a perderte en cualquier momento. Y lo último que ahora me queda por decir es que aun te quiero y que sigo enamorado de ti a pesar de todo el tiempo que haya pasado y siempre lo haré