O Rei ten medo a perder a coroa. Teme coma nunca verse na mesma situación co seu avó, correndo cara á fronteira co imprescindible e condenado a calcular o presuposto para chegar a fin de mes. Sería moi duro para él, acostumado nas últimas décadas a vivir ao grande, no inverno de vacacións na neve, no verán de vacacións a bordo dun veleiro, afeito a conducir coches de luxo, motos de grande cilindrada, sempre rodeado de empresarios de éxito… Posiblemente por primeira vez dende que ostenta a xefatura do Estado sinte que a terra lle treme baixo os pés. Nunca estivo tan inseguro. Nin sequera cando o príncipe Filipe decidiu casar cunha muller divorciada. Daquela, segundo as malas linguas, o monarca agoirara a fin da monarquía española. Foi unha boa crise. Pero superouse e anque o herdeiro carece por completo do seu carisma, ningún dos grandes partidos semella disposto a remexe-lo tema da República.
Hoxe teño para min que o sismo en Moncloa é meirande que aquel provocado pola elección matrimonial do príncipe. Tanto que, segundo algún medio, don Xoán Carlos estudou limita-la figura da “Familia Real” aos máis próximos. Sería unha medida insólita, xa desmentida por Zarzuela. Mala cousa é ter que defenderse a base de desmentidos. Visto o visto, parece que o rei fai ben en non fiarse demasiado da honorabilidade dos achegados. Xa lle saiu mal o experimento con Marichalar. Agora con Urdangarín, o xenro listo, semella que lle pode sair o tiro pola culata, cos conseguintes desperfectos na ata o de agora pulcra imaxe da Monarquía. Ademáis, os xenros carecen da protección mediática que sempre gozou don Xoán Carlos. Eles non viviron un 23-F; episodio tantas veces repetido nas distintas televisións, en especial na Española, que a un lle veñen á memoria as vellas consignas do inquilino do Pardo.
Algo se move en España. Cada vez máis cidadáns critican abertamente á familia real. Iso era algo impensable hai tan só un lustro. A presión chegou a ser tan grande que se a un xornalista se lle ocorría declararse republicano sempre había tres ou catro contertulios que se lle lanzaban á gorxa coma lobos rabiosos. Nin por apelar á liberdade de expresión ou de pensamento se libraba o infeliz das máis duras invectivas. A mín a República xa me tarda. O de Urdangarín é unha anécdota, anque se finalmente é condeando por un tribunal, sería un torpedo na liña de frotación da Monarquía. Pero non é a cuestión de fondo. O esencial é que os cidadáns temos dereito a elixir ao Xefe do Estado. Algo que nestes momentos nos están a impedir PSOE e PP. E iso non é gozar dunha democracia plena, ¿non crén
viernes, 16 de diciembre de 2011
domingo, 11 de diciembre de 2011
Rendirse no es ninguna opción que quede dentro de este corazón
Si haces esto pueden pasar dos cosas, con suerte ella se dara cuenta de que lo das todo por ella y que jamás la abandonarás y lo que al principio fue un no se puede convertir en un si. La otra posibilidad es que ganes su felicidad cuando este contigo, y aunque no te corresponda, te sentirás bien por ver que esa preciosa sonrisa es para ti. Rendirse no es una opción, la vida no es un camino de rosas, nunca es fácil. El secreto está en aceptarlo.
martes, 20 de septiembre de 2011
Es curioso lo que se llega a sufrir por amor,cientificamente una simple reacción química en nuestro cerebro, a lo largo de la vida aprendemos a convivir con sus virtudes y defectos, ese sufrimiento de querer a alguien y que la otra persona no sienta lo mismo no es nada comparado con el que llamo el mal de la distancia, pongamos un ejemplo: Un día por casualidades del destino conoces a una chica por internet, empezais a hablar y descubris que conectais desde el principio,poco a poco la vas conociendo y te empieza a gustar un poco, entonces te empiezas a dar cuenta que ella siempre lo mismo, aparentemente perfecto, solo tienes que decir dos palabras y cinco letras en total,pero la realidad te golpea como una locomotora que corre hacia a ti sin control, os amais, es cierto,pero no viviis en la misma ciudad, ni siquiera cerca, no o podeis ver,abrazar,besar,ver la puesta de sol en el horizonte,pasear a sitios preciosos... en resumen que hasta que tengais echas vuestras vidas, o tengais coche propio para desplazaros y por su puesto el dinero suficiente,no podeis estar juntos. Es entonces cuando las dudas martillean tu cabeza: ¿Qué hacer? ¿Mantener una relación con esa persona sufriendo a cada instante por no estar junto a ella? ¿O quizás dejar pasar el tiempo,mantener otras relaciones mietras no puedas estar con quien quieres y aferrarte a la esperanza de que en unos años cuando puedas estar vuelva a surgir la chispa? Muchos al leer esto os decantariais sin duda por la segunda opción, pero el miedo nos impide hacerlo, tendemos a pensar que en esos años la otra persona se volverá a enamorar y no nos recordará y nos cuestionamos si tanta espera absurda a servido de algo. Personalmente creo que lo mejor es olvidar,pero ejercer el olvido por voluntad propia es imposible, a veces se pierde al amor de tu vida por orgullo propio y otras esperas por la persona equivocada,por tanto cada caso tiene su solución,pero el sufrimiento no lo quita nadie. No le deseo a nadie pasar por esta situación, pero si lo hacen les recomiendo que sean fuertes y que nunca dejen de luchar.
Llamada a la reacción
Corren tiempos duros para la economía española y mundial,los políticos pierden su credibilidad a pasos agigantados, parece que la gente comienza a despertarse del letargo eterno de una falsa democracia y empieza a ver la realidad,ya muy poca gente cree en lo que dictamina la gran multinacional del Vaticano,inmensamente rica a costa de sus fieles y que a su vez niega cosas tan fundamentales como el uso del preservativo,único remedio eficaz contra el SIDA,condenando asi a la muerte a millones de personas por esta enfermedad y llegando incluso a detener el envío de preservativos a África en un acto de hipocresía sin precedentes. Pero no solo cometen este error, sino que tienen la cara de decir a través de su máximo dirigente de criticar el laicismo,el ateismo o el rumbo pecaminoso que consideran que lleva la humanidad, cuando es su organización,secta,multinacional o como queramos llamarla la que ha tenido más casos de pederastia,corrupción,malversación y estafa en toda historia. Ahora que comenzamos a despertar es la hora de la acción, de no conformarse con la minirevolución de los miembros del 15-M o de Anonymous, ahora es hora de unirnos a ellos, de que tiemblen al oir su propio pueblo arremetiendo contra sus corruptas instituciones,contra su agotado sistema económico y contra su poder,ese que le hemos dado y ahora tenemos la opció y el derecho a quitarselo. Despertad pueblos del mundo,corred hacia la libertad, acogedla y usadla para tomar la calle,podemos conseguirlo incluso sin violencia, pero tenemos que colaborar todos, en concreto en España,donde los indignados en las diversas plazas del país no superan los 5 millones de personas consigamos que todo el pais se levante, me gustaria ver como reaccionan ante el doble de personas en la calle. Podemos conseguirlo,buscar otro sistema, una democracia real, aun no estamos preparados para la anarquía pero este seria un gran paso para nuestra Re-Evolución, y en un futuro alcanzariamos esa conciencia,podriamos organizarnos y al fin ser libres,sin instituciones,sin poder político,sin desigualdades económicas y colaborando todos por mantenerlo así, quizás esto sea un sueño de un estudiante harto del mundo actual, pero.. ¿Por qué no intentarlo?.
miércoles, 10 de agosto de 2011
Siempre
Como un rayo de luz entrando en la oscuridad en mi vida entraste tu y todo empezó a cambiar, me iluminaste con tu luz, esa que solo tu eres capaz de emanar, la que hace feliz a cualquiera cada vez que sonríes, has cambiado mi vida y creo que para bien y mi mente nunca olvida el día en que te encontré, recuerdo la primera vez que vi el brillo de tu mirada y todavía me sorprendo, de que como tus ojos marrones superan con creces a cualquier tono de verde o azul. Lo mejor es que no se ni como ni porque yo también noté que te gustaba desde el principio, a ti, a la chica perfecta, no me lo podía creer. Decir que después de tres años de relación,ya no te quiero como el primer día, ese sentimiento es insignificante comparado con lo que siento ahora, cada día ha ido creciendo mi amor por ti y esto no parece que vaya a cambiar, porque cada beso,cada abrazo,cada noche contigo, cada canción me convence más de que lo nuestro es eterno, una relación diferente a cualquier otra y es que después de tanto fracaso a felicidad absoluta ha llegado. Eres la razón de mi vida, de mi sonrisa y de mi ser y sin ti solo sería silencio, todavía nos quedan muchos sueños por cumplir, lo hemos hablado tantas veces, pero ponto llegarán todos y cada uno de ellos vivir en Italia, viajar por todo el mundo, luchar por las injusticias, dar voz a los sin voz. En definitiva haremos nuestra utopía realidad, no hay nada imposible, ahora estoy más seguro de que pasaré toda mi vida contigo, no habrá otra nunca, a pesar de mi pasión por el deporte y mi ideología anarquista, la cual compartes, pero si llegara el momento renunciaría a todo por estar contigo,haría cualquier cosa por hacerte feliz, cualquier locura y lo que es más importante, daría mi vida por ti. Ahora te toca a ti ¿capaz o incapaz?.
Cuando cabe en un adiós
- ¿Recuerdas cuando solíamos ver el atardecer en el horizonte, y como decíamos “esto será para siempre”? Creí cada una de tus palabras y supuse que tu también lo hacías, pero después me dijiste que lo reconsiderásemos, tomaste mi mano y me miraste a la cara, tuve la sensación de que no encontrabas las palabras, intuí lo que pasaba y encontré la forma de reaccionar, sin que dijeras nada te besé la mejilla, te dije adiós y me marché sin mirar hacia atrás para que no vieses mi rostro envuelto en lágrimas. Cuanto tiempo ha pasado ya desde aquel desastroso día? Meses, años… Y aún así, después de tanto tiempo, sigo recordando nuestros momentos tan especiales. Posiblemente tu ya no lo hagas y eso me duele. Recuerdo aquel paseo por la playa, bajo la luz de la luna y las estrellas, recuerdo nuestros besos y nuestros abrazos. Hace poco te he visto paseando de la mano con el batería de tu grupo, y me pregunto, le harás lo mismo que a mi o de verdad le quieres? Solo quiero que seas feliz. He de confesarte que desde que no estoy contigo, no he vuelto a sonreír ni un solo día.. Si te soy sincero,sigo sin entender por qué lo nuestro no funcionó del todo. Pero he de asimilarlo. Me gustaría tener una segunda oportunidad para recuperar tu corazón cariño, aunque entiéndeme, es muy difícil vivir con el miedo a perderte en cualquier momento. Y lo último que ahora me queda por decir es que aun te quiero y que sigo enamorado de ti a pesar de todo el tiempo que haya pasado y siempre lo haré
miércoles, 3 de agosto de 2011
Me desperté, otra vez esa jodida sensación después de mucho tiempo, ese vacío que se siente despues de un fracaso pero con el doble de fuerza, habíamos tenido hace un mes la discusión de nuestra vida, en ese momento de ira contenida decidí poner fin a la relación. Al día siguiente me arrepentí, fui a pedirle perdón a su casa, a decirle que nuestros sueños de una vida perfecta podían volver a resurgir, pero me encontré en una situación dramática, abrió la puerta su hermana, cuando le pregunté por Aldara me dijo que no queria volver a verme por alli y que ella no estaba en casa. Bajé las escaleras y me la encontré de frente, me soltó todo su odio en forma de palabras, no pude hacer nada, no quiso volver a empezar todo y ni siquiera quiso que la volviera a ver. Aqui estoy un mes después sin poder olvidarla, recordando cada sueño, cada ilusión, todas y cada una de sus sonrisas únicas, me acordaba cada día de nuestro primer beso, esa sensación mágica que no había sentido con ninguna otra. Era perfecta y la perdí, por un puto capricho, esa sucia guitarra que me había traído tantos exitos musicales, pero que me había robado toda mi vida real, ella era mi vida. Ayer quemé esa asquerosa guitarra y abandoné el grupo, despues de 4 discos y muchos éxitos, suena a locura, pero sin ella no tengo ganas de nada,. Intenté hablar con ella, solo consegui hablar con su odio, ya no le queda amor para mi y ahora daría mi vida por volver a tenerla, pero se acabó, se acabó para siempre , posiblemente estan sean las ultimas lineas que escriba, no tengo fuerzas para vivir, ni gana mi vacío es cada vez más grande , me devora por dentro como una sucia droga pero al doble de velocidad, se que todo esto acabará por destruirme, mi única esperanza es enamorarme de otra persona, pero el miedo al rechazo, o a que se repita la historia me impide encontrar a nadie. Después de tener toda mi vida solucionada he vuelto al principio, tirado en la cama,sin trabajo,sin amigos y sin la razón de mi existencia, lo mejor que me puede pasar es que me vaya de este mundo pero ni eso se me concede, no se como acabaré pero sin ti, espero que acabe todo pronto. Solo queria que supieses esto, te amé,te amo y te amaré hasta el fin de mi existencia aunque tu me odies con toda tu alma. Adiós
martes, 19 de julio de 2011
Yo
Yo suelo sentirme como un bicho raro, no soy capaz de pasar de una cosa a otra así, sin más. La mayoría de personas, cuando tienen una aventura o una relación larga y rompen, la olvidan. Pasan a otra cosa y olvidan como si nada hubiera pasado. Yo jamás he olvidado a alguien con quien he compartido algo, porque cada persona tiene sus cualidades propias. No se puede reemplazar a nadie, lo que se pierde se pierde. Cada vez que he acabado una relación me afecta muchísimo, jamás me recupero del todo. Por eso pongo mucho cuidado en las relaciones, porque me duelen demasiado. ¡Aunque sea un rollo de una noche! No suelo tenerlos porque echaría de menos las cualidades propias de esa persona.
..
Quizas el amor verdadero sea una decisión, la decisión de jugartela por alguien, de entregarte a alguien sin pensar si te va a corresponder o si te va a hacer daño o si es el amor de tu vida. Quizas el amor no es algo que te ocurre, quizas sea algo que tu escoges.
domingo, 10 de julio de 2011
La fuerza de la amistad
A veces hay que dar un paso atrás para poder dar dos hacia delante, quizás hace unos meses no lo entendería,pero ahora he vivido la situación,tanto sufrimiento ha traido al fin la felicidad. Desde que la conocí,me encantó,una personalidad genial,una ideología compartida cuando me creía el único que pensaba así,no podria escribir aqui todo lo que he aprendido de ella,de su forma de pensar, de sentir , de querer, de luchar por lo que se proponía sin prejuicios ni preocupaciones, siendo simplemente ella. Poco a poco me fui enamorando, cada vez más, cada segundo crecía mi amor por ella, pero al fin y al cabo es normal pues yo soy humano y ella un ángel. Ella me demostraba su amistad y lo increíble que era cada día,me apoyaba, me hacía feliz, cuando lograba arrancarle una sonrisa con cualquier estupidez, me sentía el chico más importante del mundo y mi corazón latía a miles de pulsaciones por segundo, a punto de estallar, pero confundí su cariño de amiga con otro sentimiento muy parecido, ese mismo que tantas veces me ha echo sufrir y que una vez me hizo feliz. Esa confusión provocó que le pidiera, le demostré mi amor y cuando me dijo que no de la forma más delicada del mundo para no hacerme daño mi corazón se rompió en pedazos, me sentí idiota, se me cayó el mundo encima, junto con todos los sueños de una vida con la chica perfecta. A pesar de eso saqué fuerzas de flaqueza y decidí hacer más fuerte y conservar su amistad, al pensar seriamente en eso creo que ha sido la mejor decisión que he tomado en mi vida, al principió sufrí, nunca lo admití pero sufrí en cada conversación con ella mi impotencia por no tenerla aumentaba pero después de tanto dolor comencé a pensar con claridad, a saber que gracias a soportarlo estaba ganando algo más que lo que quise en un principio, estaba ganando a la mejor amiga del mundo, esa que te acompaña en tus momentos malos, la que hace lo que sea por arrancarte una sonrisa, por hacerte feliz sin pedir absolutamente nada a cambio. Ahora me doy cuenta de que he ganado mucho más de lo que he perdido,al fin y al cabo una relación amorosa es bonita mientras dura pero suele acabar mal, con el olvido. Por esta razón valoro más la amistad verdadera,pues es eterna,puede tener sus altibajos pero si es de verdad jamás se rompe,dicen que la fuerza del amor es invencible, yo creo que contra la fuerza de la amistad no tiene nada que hacer, quedaría humillada. Hoy sé que jamás te perderé, que te tendré para siempre, que jamás me enfadaré contigo, también sé que t apoyaré en cada momento triste, compartiré contigo cada momento de felicidad y que tu a cambio me darás lo mismo aunque a veces no me lo merezca. Por último si algún día lees esto, perdóname por todos mis berrinches de niño pequeño, por todas mis venadas, al fin y al cabo solo son eso, pequeñas tonterías porque si me enfadara contigo en serio alguna vez dudo mucho que lo soportara. Te amé, te quiero y siempre te querré.
viernes, 8 de julio de 2011
Ella
Hoy he vuelto a recordarle,ha sido leyendo unas lineas del escritor,batería y compositor de nuestro grupo,Mägo de Oz, del que compuso nuestra canción, las plasmaré aqui porque muestran perfectamente como me siento:
"Por fin he aceptado la derrota. Me he inventado un flotador hecho de recuerdos e hinchado con el aliento de sus últimos besos para no volverme a hundir. Y si alguna vez se pincha con algún espino, un mal gesto o la nostalgia me invade y lo desinfla, me asiré al recuerdo de sus labios rojos y al sabor de sus abrazos, y pocos serán los ahogados con una sonrisa tan dulce en el rostro como yo.
Intenté llenar el vacío de sus abrazos con gramos de ira, con gramos de olvido. Y ahora que se que el resto de mi vida cargaré con su odio en mi mochila, sólo tengo ganas de cantar, de vivir y de volver a amar.."
Mi filosofía
Dicen que lo más dificil es aprender a conocerse a si mismo,pero, ¿porque no intentarlo?. Este es el motivo por lo que he decidido crear un blog, y el motivo de su nombre, el rincón de los sentidos, un sitio donde dar rienda suelta a los sentidos y las emociones, sin miedo a lo que piense la gente. He decidido abrirme a los demás,empezar de nuevo y dejar atrás todos los errores que he cometido a lo largo de estos dieciocho años,pero tambien para aprender de ellos.
He decidido no guiarme por lo que diga la mayoría , por la conciencia colectiva que al fin y al cabo solo es una herramienta de manipulación de los de arriba. Mi mayor error a lo largo de estos dieciocho años ha sido no mostrar mi verdadero yo, precisamente esos prejuicios de este mundo occidental son los que me lo han impedido, pero no es excusa, aqui expresaré mis sentimientos, mi vida y mis problemas.
Jamás volveré a avergonzarme de como soy, por mucho que digan, hoy en día por ser romántico te llaman maricón, con todos los respetos para ellos, que no tengo nada en su contra, pero no lo soy, si lo fuese no habria sufrido tanto por amores imposibles,por chicas perfectas que jamás me correspondieron, la única que lo hizo ha dejado una herida que aun no está curada del todo,pues en algunas noches mientras la luna se alza en el firmamentorecuerdo su sonrisa, su personalidad, recuerdo nuestros sueños e ilusiones y sigo maldiciendo al destino por separarnos, no estoy echo para una relación a distancia. En estos momentos mis sentimientos son confusos, no es dificil que me enamore de alguien, pero se me acaba pasando. Estoy en un momento de mi vida que no encuentro a mi chica ideal y cuando la encuentro no soy correspondido, es duro, pero uno se acostumbra, de los errores se aprende, los golpes de la vida solo me hacen más fuerte y sigo con la esperanza de encontrarte. Por último decir que no me avergonzaré de mi ideología,soy un anarquista pacifista y no me averguenzo de ello, dentro de los anarquistas tambien hay quien nos critica pero no se plantean unas preguntas ¿No merece la pena luchar de forma pacífica pero directa?¿no violenta pero reivindicativa? ¿No merece la pena concienciar a la gente de que la política, el dinero y el poder han dejado a nuestro planeta y a la humanidad en una situación trágica? ¿Qué se consigue con la violencia? Pues con la violencia solo se consigue odio, solo consiguen poner a la gente en nuestra contra, solo consiguen en definitiva ensuciar el verdadero espíritu de la anarquía y crear un pensamiento equivocado sobre nosotros. El verdadero camino es la conciencia, mostrar las injusticias, lo que nos ocultan los de arriba, si nos concienciamos todos sin nosotros no son nadie, y quizá la mente de muchos empezaría a funcionar, el poder corrompe pero puede ser reversible esa situación, deberiamos entender lo que son de verdad las guerras, simplemente conflictos económicos entre los hombres que manejan el poder, pero ellos no se ensucian las manos, utilizan al pueblo para solucionar sus conflictos, generan muerte,odio y ambición. Nos corrompen cada día, ya sea con los medios de comunicación,o con sus discursos y es dificil abrir los ojos a la gente, dificil, no imposible. Si cuestionan mi utopía solo decirles que si no creen en sus propios sueños,jamás se conoceran a ustedes mismos, y que si no luchan por sus sueños jamás llegarán a nada.
Esta es mi filosofía, mi forma de ver las cosas, no intenten cambiarla, jamás lo conseguirán.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)