O Rei ten medo a perder a coroa. Teme coma nunca verse na mesma situación co seu avó, correndo cara á fronteira co imprescindible e condenado a calcular o presuposto para chegar a fin de mes. Sería moi duro para él, acostumado nas últimas décadas a vivir ao grande, no inverno de vacacións na neve, no verán de vacacións a bordo dun veleiro, afeito a conducir coches de luxo, motos de grande cilindrada, sempre rodeado de empresarios de éxito… Posiblemente por primeira vez dende que ostenta a xefatura do Estado sinte que a terra lle treme baixo os pés. Nunca estivo tan inseguro. Nin sequera cando o príncipe Filipe decidiu casar cunha muller divorciada. Daquela, segundo as malas linguas, o monarca agoirara a fin da monarquía española. Foi unha boa crise. Pero superouse e anque o herdeiro carece por completo do seu carisma, ningún dos grandes partidos semella disposto a remexe-lo tema da República.
Hoxe teño para min que o sismo en Moncloa é meirande que aquel provocado pola elección matrimonial do príncipe. Tanto que, segundo algún medio, don Xoán Carlos estudou limita-la figura da “Familia Real” aos máis próximos. Sería unha medida insólita, xa desmentida por Zarzuela. Mala cousa é ter que defenderse a base de desmentidos. Visto o visto, parece que o rei fai ben en non fiarse demasiado da honorabilidade dos achegados. Xa lle saiu mal o experimento con Marichalar. Agora con Urdangarín, o xenro listo, semella que lle pode sair o tiro pola culata, cos conseguintes desperfectos na ata o de agora pulcra imaxe da Monarquía. Ademáis, os xenros carecen da protección mediática que sempre gozou don Xoán Carlos. Eles non viviron un 23-F; episodio tantas veces repetido nas distintas televisións, en especial na Española, que a un lle veñen á memoria as vellas consignas do inquilino do Pardo.
Algo se move en España. Cada vez máis cidadáns critican abertamente á familia real. Iso era algo impensable hai tan só un lustro. A presión chegou a ser tan grande que se a un xornalista se lle ocorría declararse republicano sempre había tres ou catro contertulios que se lle lanzaban á gorxa coma lobos rabiosos. Nin por apelar á liberdade de expresión ou de pensamento se libraba o infeliz das máis duras invectivas. A mín a República xa me tarda. O de Urdangarín é unha anécdota, anque se finalmente é condeando por un tribunal, sería un torpedo na liña de frotación da Monarquía. Pero non é a cuestión de fondo. O esencial é que os cidadáns temos dereito a elixir ao Xefe do Estado. Algo que nestes momentos nos están a impedir PSOE e PP. E iso non é gozar dunha democracia plena, ¿non crén
viernes, 16 de diciembre de 2011
domingo, 11 de diciembre de 2011
Rendirse no es ninguna opción que quede dentro de este corazón
Si haces esto pueden pasar dos cosas, con suerte ella se dara cuenta de que lo das todo por ella y que jamás la abandonarás y lo que al principio fue un no se puede convertir en un si. La otra posibilidad es que ganes su felicidad cuando este contigo, y aunque no te corresponda, te sentirás bien por ver que esa preciosa sonrisa es para ti. Rendirse no es una opción, la vida no es un camino de rosas, nunca es fácil. El secreto está en aceptarlo.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)