viernes, 16 de diciembre de 2011

Tremede Borbóns,acabousevos o roscón

 O Rei ten medo a perder a coroa. Teme coma nunca verse na mesma situación co seu avó, correndo cara á fronteira co imprescindible e condenado a calcular o presuposto para chegar a fin de mes. Sería moi duro para él, acostumado nas últimas décadas a vivir ao grande, no inverno de vacacións na neve, no verán de vacacións a bordo dun veleiro, afeito a conducir coches de luxo, motos de grande cilindrada, sempre rodeado de empresarios de éxito… Posiblemente por primeira vez dende que ostenta a xefatura do Estado sinte que a terra lle treme baixo os pés. Nunca estivo tan inseguro. Nin sequera cando o príncipe Filipe decidiu casar cunha muller divorciada. Daquela, segundo as malas linguas, o monarca agoirara a fin da monarquía española. Foi unha boa crise. Pero superouse e anque o herdeiro carece por completo do seu carisma, ningún dos grandes partidos semella disposto a remexe-lo tema da República.
Hoxe teño para min que o sismo en Moncloa é meirande que aquel provocado pola elección matrimonial do príncipe. Tanto que, segundo algún medio, don Xoán Carlos estudou limita-la figura da “Familia Real” aos máis próximos. Sería unha medida insólita, xa desmentida por Zarzuela. Mala cousa é ter que defenderse a base de desmentidos. Visto o visto, parece que o rei fai ben en non fiarse demasiado da honorabilidade dos achegados. Xa lle saiu mal o experimento con Marichalar. Agora con Urdangarín, o xenro listo, semella que lle pode sair o tiro pola culata, cos conseguintes desperfectos na ata o de agora pulcra imaxe da Monarquía. Ademáis, os xenros carecen da protección mediática que sempre gozou don Xoán Carlos. Eles non viviron un 23-F; episodio tantas veces repetido nas distintas televisións, en especial na Española, que a un lle veñen á memoria as vellas consignas do inquilino do Pardo.
Algo se move en España. Cada vez máis cidadáns  critican abertamente á familia real. Iso era algo impensable hai tan só un lustro. A presión chegou a ser tan grande que se a un xornalista se lle ocorría declararse republicano sempre había tres ou catro contertulios que se lle lanzaban á gorxa coma lobos rabiosos. Nin por apelar á liberdade de expresión ou de pensamento se libraba o infeliz das máis duras invectivas. A mín a República xa me tarda. O de Urdangarín é unha anécdota, anque se finalmente é condeando por un tribunal, sería un torpedo na liña de frotación da Monarquía. Pero non é a cuestión de fondo. O esencial é que os cidadáns temos dereito a elixir ao Xefe do Estado. Algo que nestes momentos nos están a impedir PSOE e PP. E iso non é gozar dunha democracia plena, ¿non crén

domingo, 11 de diciembre de 2011

Rendirse no es ninguna opción que quede dentro de este corazón


Te levantas un día con ganas de comerte el mundo,lo piensas y estás de puta madre, unos amigos geniales,una familia que te quiere y una vida en la que no te falta de nada. De repente piensas en ella, no se saber porque, en un instante recuerdas lo que sientes por esa chica. Tu amiga,tu confidente y tu amor más secreto. La euforia te da el valor para hacerlo, le con fiesas todo. Que su sonrisa te vuelve loco, que cuando la conociste ya te encantó, que un solo contacto directo con sus ojos te hace estremecer. Precioso, tu sentimiento es puro, te desgastas en decírselo todo, no esperas que te diga no. Sin embargo esas dos letras salen de su boca, encadenando el vocablo maldito, seguramente te quiere, pero no le gustas. En solo un segundo tu mundo se viene abajo, no sabes que hacer, ni si tendras fuerzas siquiera para hablar con ella, el amor platónico, la diva de tus sueños y tu más sincera utopía. Seguramente si te pasa esto, te rendirás, arrastrarás tus penas en alcohol o no pararas de hablar de ella con los amigos hasta que te tomen por un cansino. Pero, lo siento chaval, ese no es el camino, la vida nos prepara para que no nos rindamos a la primera, para que luchemos por lo que queremos: Mañana levantate y finge que no te importa, y aunque te suene raro demuestrale tu amor aunque no te corresponda, tratala como una princesa,preocupate por todos sus problemas, ayudale en todo lo que puedas, y sobre todo amigo mío hazla sentir única.
Si haces esto pueden pasar dos cosas, con suerte ella se dara cuenta de que lo das todo por ella y que jamás la abandonarás y lo que al principio fue un no se puede convertir en un si. La otra posibilidad es que ganes su felicidad cuando este contigo, y aunque no te corresponda, te sentirás bien por ver que esa preciosa sonrisa es para ti. Rendirse no es una opción, la vida no es un camino de rosas, nunca es fácil. El secreto está en aceptarlo.